كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ١٤ - حكايت حكاية العابد الذى قل الصبر لديه فتفوق الكلب عليه

كلب خورد آن نان و از دنبال مرد

شد روان و روى خود واپس نكرد

همچو سايه در پى او مى‌دويد

عف عفى مى‌كرد و رختش مى‌دريد

گفت عابد چون بديد آن ماجرا

من سگى چون تو نديدم بى‌حيا

صاحبت غير از دو نان جو نداد

و آن دو نان خود بستدى اى كج‌نهاد

ديگرم از پى دويدن بهر چيست‌

وين‌همه رختم دريدن بهر چيست؟

سگ بنطق آمد كه اى صاحب كمال‌

بى‌حيا من نيستم چشمت بمال!

هست از وقتى‌كه‌[١] بودم من صغير

مسكنم ويرانه اين گبر پير

گوسفندش را شبانى مى‌كنم‌

خانه‌اش را پاسبانى مى‌كنم‌

گاه‌گاهى نيم نانم مى‌دهد

گاه مشتى استخوانم مى‌دهد

گاه غافل گردد از اطعام من‌

وز تغافل تلخ گردد كام من‌

بگذرد بسيار بر من صبح و شام‌

لا ارى خبزا و لا القى الطعام‌

هفته هفته بگذرد كين ناتوان‌[٢] نى زنان يابد نشان نى ز استخوان‌

گاه هم باشد كه پير پرمحن‌

نان نيابد بهر خود يا بهر من‌[٣]

چونكه بر درگاه او پرورده‌ام‌

رو بدرگاه دگر ناورده‌ام‌

هست كارم بر در اين پير گبر

گاه شكر نعمت او، گاه صبر

تا قمار عشق با او باختم‌

جز در او من درى نشناختم‌

گه به چوبم مى‌زند گه سنگها

از در او من نمى‌گردم جدا

[٤] چونكه نامد يك شبى نانت بدست‌

در بناى صبر تو آمد شكست‌

از در رزاق رو برتافتى‌

بر در گبرى روان بشتافتى‌

بهر نانى دوست را بگذاشتى‌

كرده‌يى با دشمن او آشتى!

خود بده انصاف اى مرد گزين‌

بى‌حياتر كيست من يا تو؟ ببين‌