كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٧٦ - مخمس

به بازار محشر من و شرمسارى‌

كه بسيار بسيار كاسد قماشم‌

بهائى بهائى يكى موى جانان‌

دو كون ار ستانم بهائى نباشم‌

مى‌كشد غيرت مرا غيرى اگر آهى كشد

زانكه مى‌ترسم كه از عشق تو باشد آه او

جاى دگر نماند كه سوزم ز ديدنت‌

رخساره در نقاب ز بهر چه مى‌كنى؟

زد بتيرم بعد چندين انتظار

گرچه دير آمد خوش آمد تير يار

شد دلم آسوده چون تيرم زدى‌

اى سرت گردم چرا ديرم زدى‌

هرگز نرسيده‌ام من سوخته جان، روزى به اميد

وز بخت بد سيه نديده‌ام هيچ زمان، يك روز سفيد

قاصد چو نويد وصل با من مى‌گفت، آهسته بگفت‌

در حيرتم از بخت بد خود كه چسان، اين حرف شنيد

تا كى به تمناى وصال تو يگانه‌

اشكم شود از هر مژه چون سيل روانه‌

خواهد بسر آيد شب هجران تو يا نه؟

اى تير غمت را دل عشاق نشانه‌

جمعى به تو مشغول و تو غايب ز ميانه‌

رفتم بدر صومعه‌ى عابد و زاهد

ديدم همه را پيش رخت راكع و ساجد

در ميكده رهبانم و در صومعه عابد

گه معتكف ديرم و گه ساكن مسجد