كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٢٠ - فصل فى ذم المتمكنين فى المناصب الدنيوية للحظوظ الواهية الدنية

نان و حلوا چيست اى فرزانه مرد

منصب دنياست، گرد آن مگرد

گر بيالائى از او دست و دهان‌

روى آسايش نبينى در جهان‌

منصب دنيا نمى‌دانى كه چيست‌

من بگويم با تو، يك ساعت بايست‌

آنكه بندد از ره حق پاى مرد

آنكه سازد كوى حرمان جاى مرد

آنكه نامش مايه‌ى بدنامى است‌

آنكه كامش سر بسر ناكامى است‌

آنكه هر ساعت نهان از خاص و عام‌

كاسه‌ى زهرت فروريزد بكام‌

بر سر اين زهر روزان و شبان‌

چند خواهى بود لرزان و طپان‌

منصب دنياست اى نيكونهاد

آنكه داده خرمن دينت بباد

منصب دنياست اى صاحب فنون‌

آنكه كردت اين‌چنين خوار و زبون‌

اى خوش آن مقبل كه ترك دين نكرد

كام زين حلوا و نان شيرين نكرد

اى خوش آن دانا كه دنيا را بهشت‌

رفت همچون شاه مردان در بهشت‌

مولوى معنوى در مثنوى‌

نكته‌يى گفتست هان تا بشنوى:

ترك دنيا گير تا سلطان شوى‌

ورنه گر چرخى تو سرگردان شوى‌

زهر دارد در درون دنيا چو مار

گرچه دارد در برون نقش و نگار

زهر اين مار منقش قاتل است‌

مى‌گريزد زو هر آن‌كس عاقل است‌

زين سبب فرمود شاه اوليا

آن گزين اولياء و انبياء

حب الدنيا رأس كل خطيئة

و ترك الدنيا رأس كل عبادة