كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٦١ - لا و الا!

تازه گرديد از نسيم صبحگاهى جان من‌

شب مگر بودش گذر بر منزل جانان من‌

بس كه شد گل گل تنم از داغهاى آتشين‌

مى‌كند كار سمندر بلبل بستان من‌

طفل ابجد خان عشقم باوجود آنكه هست‌

صد چو فرهاد و چو مجنون طفل ابجد خون من‌

گفتمش از كاوكاو سينه‌ام مقصود چيست؟

گفت مى‌ترسم كه بگدازد در آن پيكان من‌

به سكه بردم آبروى خود به سالوسى و زرق‌

ننگ مى‌دارند اهل كفر از ايمان من‌

با خيالت دوش بزمى داشتم راحت‌فزا

از براى مصلحت بود اين همه افغان من‌

رفتم و پيش سگ كويت سپردم جان و دل‌

اى خوش آن روزى كه پيشت جان سپارد جان من‌

از دل خود دارم اين محنت نه از ابناى دهر

كاش بودى اين دل سرگشته در فرمان من‌

چون بهائى صد هزاران درد دارم جان‌گداز

صد هزاران درد ديگر هست سرگردان من‌

بشهر عافيت مأوى ندارم‌

بغير از كوى حرمان جا ندارم‌

من از پروانه دارم چشم تحسين‌

ز عشاق دگر پروا ندارم‌

بهشتم مى‌دهد رضوان به طاعت‌

سر و سامان اين سودا ندارم‌