كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٦٨ - عهد جوانى

رفتم بسوى مدرسه پيرى به طنز گفت‌

تب را كسى علاج به طنزو نمى‌كند

آن را كه پير دير به ماهى كند تمام‌

در صد هزار سال ارسطو نمى‌كند

كرد اكتفا به دنيى دون خواجه كاين عروس‌

هيچ اكتفا به شوهرى او نمى‌كند

تا پشت خود بگنج ازل داده‌ايم ما

ملك ابد بجانب ما رو نمى‌كند

هر كو نويد آيه‌ى‌ لا تَقْنَطُوا[١] شنيد

گوشى بحرف واعظ پرگو نمى‌كند

زرق و رياست زهد[٢] بهائى و گرنه او

كارى كند كه كافر هندو نمى‌كند

عهد جوانى گذشت در غم بود و نبود

نوبت پيرى رسيد صد غم ديگر فزود

كاركنان سپهر بر سر دعوى شدند

آنچه بدادند دير، باز گرفتند زود

حاصل ما از جهان نيست بجز درد و غم‌

هيچ ندانم چراست اين همه رشك حسود

نيست عجب گر شديم شهره بزرق و ريا

پرده‌ى تزوير ما سد سكندر نبود