كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٢٥٢ - حكايت

فرمود بسياست هر چه تمام قلندر را بكشند، چون پادشاه برفت، جلادان ريختند كه قلندر را بقتل رسانند، آن قلندر از بيم كشته شدن و از ترس جان خود بوزير گفت:

چه شود كه اگر مرا بقتل نرسانى و خلاص كنى؛ زيرا مرا كارى چند از دست مى‌آيد كه در روى زمين از هيچ‌كس نمى‌آيد.

وزير گفت:

اى قلندر! از دست تو چه مى‌آيد؟.

گفت:

از آن جمله منديل خيال را خوب مى‌بافم، چنانكه چشم هيچ بيننده‌يى نديده باشد، بلكه پادشاه روى زمين نيز چنين قماشى بر سر نگذاشته است.

وزير از سخن قلندر بسيار تحير نمود.

و باز قلندر گفت:

خاصيت ديگر آنكه حلال‌زاده مى‌بيند و حرام‌زاده نمى‌بيند و از طرح و رنگ قماش از بافندگان عالم عاجزند.

وزير گفت كه او را نكشند و اين معنى را به پادشاه عرض نمود، پادشاه قلندر را طلبيد و گفت:

اى قلندر! از براى من مى‌توانى منديلى بباقى كه كسى نديده باشد؟.

قلندر گفت:

بلاگردانت شوم! اگر ولى‌نعمت امر فرمايد منديلى ساخته و سامان دهم كه ديده‌ى دوربين فلك نديده باشد، اما چشم حرام‌زاده از ديدن آن محروم است. و حلال‌زادگان آن را مشاهده مى‌توانند كرد.