كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٢٨ - فصل فى نصيحة نفس الامارة و تخديرها من الدنيا الغداره
|
يا رب يا رب! برضا شه دين |
آن ثامن رضا من اهل يقين |
|
|
يا رب! بتقى و مقاماتش |
يا رب! به نقى و كراماتش |
|
|
يا رب! بحسن شه بحر و بر |
بهدايت مهدى دينپرور |
|
|
كين بندهى مجرم عاصى را |
وين غرقهى بحر معاصى را |
|
|
از قيد علائق جسمانى |
از بند وساوس شيطانى |
|
|
لطف بنما و خلاصش كن |
محرم بحريم خواصش[١] كن |
|
٣٩٠
|
يا رب يا رب! كه بهائى را |
اين بيهده گرد هوائى را |
|
|
كه بلهو و لعب شده عمرش صرف |
ناخوانده ز لوح وفا يك حرف |
|
|
زين غم برهان كه گرفتارست |
در دست هوا و هوس زارست |
|
|
در شغل زخارف دنيى دون |
مانده به هزار امل مفتون |
|
|
رحمى بنما بدل زارش |
بگشا بكرم گره از كارش |
|
|
زين بيش مران ز در احسان |
به سعادت ساحت قرب رسان |
|
|
وارسته ز دنيى دونش كن |
سر حلقهى اهل جنونش كن |
|
فصل فى نصيحة نفس الامارة و تخديرها من الدنيا الغداره
|
اى باد صبا به پيام كسى |
چو بشهر خطاكاران برسى |
|
|
بگذر ز محلهى مهجوران |
وز نفس و هوا ز خدا دوران |
|
|
وانگاه بگو به بهائى زار |
كى نامه سياه و خطا كردار |
|
٤٠٠
|
كاى عمر تباه گنه پيشه |
تا چند زنى[٢] تو بپا تيشه |
|
|
يكدم به خود آى و ببين چه كسى |
بچه بسته دل به كه همنفسى |
|
[١]- نخ: وز اهل كرامت خاصش كن
[٢]- نخ: تا چند به پات زنى تيشه