كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٨٣ - طاعت بهشت

علمست برهنه شاخ و تحصيل برست‌

تن خانه عنكبوت و دل بال‌وپرست‌

زهرست دهان علم و دستت شكرست‌

هر پشه كه او چشيد او شير نر است‌

رفتم ز درت ز جور بيش از پيشت‌

از طعن رقيب گبر كافركيشست‌

پيش تو سپردم اين دل غم‌زده‌ام‌

كى باشدم آنكه جان سپارم پيشت‌

پيوسته دلم ز دست خويشان ريشست‌

وين جور و جفاى خلق از حد بيشست‌

بيگانه به بيگانه ندارد كارى‌

خويشست كه در پى شكست خويشست‌

در مزرع طاعتم گياهى بنماند

در دست بجز ناله و آهى بنماند

تا خرمن عمر بود در خواب بدم‌

بيدار كنون شدم كه كاهى بنماند

نقد خود را بهائى آخر سره كرد

در مجلس عشق عقل را مسخره كرد

اوراق كتابهاى علم رسمى‌

از هم بدريد و كاغذ پنجره كرد

آن حرف كه از دلت غمى بگشايد

در صحبت دل‌شكستگان مى‌بايد

[١] هر شيشه كه بشكند ندارد قيمت‌

جز شيشه دل كه قيمتش افزايد

عشاق بغير دوست عارى دارند

از حسرت آرزوى او بيزارند

و آنان كه كنند طاعت از بهر بهشت‌

عشاق نيند بهر خود در كارند

ما را دل از كشاكش دنيا شكسته است‌

اين كشتى از تلاطم دريا شكسته است‌