كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٤٣ - قال المولوى المعنوى

نير اعظم دو باشد، شمس و عقل‌

جسم و جان باشند عقل و شرع و نقل‌

نور عقلانى فزون از شمس دان‌

زانكه اين تابد بجسم و آن بجان‌

نور عقلانى كند تنوير دل‌

نور شمسانى كند تنوير گل‌

شمس بر ظاهر همين تابان بود

ليك باطن از خرد ريان بود

گر تو وصف عقل از من نشنوى‌

گوش كن ابيات چند از مثنوى‌

مشورت مى‌كرد شخصى با يكى‌

تا يقينش رو نمايد بى‌شكى‌

گفت اى خوش‌نام غير من بجو

ماجراى مشورت با وى بگو

من عدوم مر ترا، با من مپيچ‌

نبود از رأى عدو پيروز هيچ‌

رو كسى جو كه ترا او هست دوست‌

دوست بهر دوست لا شك خير جوست‌

من عدوم چاره نبود كز منى‌

كژ روم، با تو نمايم دشمنى‌

حارسى از گرك جستن شرط نيست‌

جستن از غير محل ناجستنيست‌

من ترا بى‌هيچ شكى دشمنم‌

من ترا كى ره نمايم، ره زنم‌

هركه باشد همنشين دوستان‌

هست در گلخن ميان بوستان‌

هر كه با دشمن نشيند در زمن‌

هست اندر بوستان در گولخن‌

دوست را ما زار از ما و منت‌

تا نگردد دوست خصم و دشمنت‌

خير كن با خلق از بهر خدا

يا براى جان خود اى كدخدا

تا هماره دوست بينى در نظر

در دلت نايد ز كين ناخوش صور

چونكه كردى دشمنى پرهيز كن‌

مشورت با يار مهرانگيز كن‌

گفت مى‌دانم ترا اى بو الحسن‌

كه توئى ديرينه دشمن‌دار من‌

ليك مرد عاقلى و معنوى‌

عقل تو نگذاردت كه كج روى‌

طبع خواهد تا كشد از خصم كين‌

عقل بر نفس است بند آهنين‌