كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٨٩ - اميد بهشت

امشب بوزيد باد طوفان آئين‌

چندانكه برفت گرد عصيان ز جبين‌

از عالم لامكان دو صد در نگشود

بر سينه چرخ به سكه زد گوى زمين‌

برخيز سحر ناله و آهى مى‌كن‌

استغفارى ز هر گناهى مى‌كن‌

تا چند بعيب ديگران درنگرى‌

يك‌بار بعيب خود نگاهى مى‌كن‌

فصاد بقصد آنكه بر دارد خون‌

مى‌خواست كه نشترى زند بر مجنون‌

مجنون بگريست گفت زان مى‌ترسم‌

كآيد ز دل خون غم ليلى بيرون‌

يا رب تو مرا مژده وصلى برسان‌

برهانم از اين نوع و به اصلى برسان‌

تا چند از اين فصل مكرر ديدن‌

بيرون ز چهار فصل فصلى برسان‌

اى برده به چين زلف تاب دل من‌

وى كشته بسحر غمزه خواب دل من‌

در خواب مده رهم بخاطر كه مباد

بيدار شوى ز اضطراب دل من‌

[١] هر شام و سحر ملائك عليين‌

آيند بطرف حرم خلد برين‌

مقراض باحتياط زن اى خادم‌

ترسم ببرى شهپر جبريل امين!

اى عاشق خام از خدا دورى تو

ما با تو چه كوشيم كه معذورى تو

تو طاعت حق كنى به اميد بهشت‌

رورو تو نه عاشقى كه مزدورى تو

پيوسته بود ملائك عليين‌

پروانه شمع روضه خلد برين‌