كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ١٩ - حكايت حكاية العابد الذى كان قوته العلف ليأمن دينه من التلف

هر زمان كه شاه گويد شيخنا

شيخنا مدهوش گردد زين ندا

مست و مدهوش از خطاب شه شود

هر دمى در پيش شه سجده رود

مى‌پرستد گوئيا او شاه را

هيچ نارد ياد آن اللّه را

اللّه اللّه اين چه اسلامست و دين‌

شرك باشد اين برب العالمين‌

نوجوانى از خواص پادشاه‌

مى‌شدى با حشمت و تمكين‌[٢] براه‌[٣]

دل ز غم خالى و سر پر از هوس‌

جمله اسباب تنعم پيش و پس‌

بر يكى عابد در آن صحرا گذشت‌

كو علف مى‌خورد چون آهوى دشت‌

هر زمان‌[٤] در ذكر حى لا يموت‌

شكرگويان كش ميسر گشت قوت‌

نوجوان سويش خراميد و بگفت:

كاى شده با وحشيان در قوت جفت‌

سبز گشته چون زمرد رنگ تو

چونكه نايد جز علف در چنگ تو

شد تنت چون عنكبوت از لاغرى‌

چون گوزنان چند در صحرا چرى‌

گر چو من بودى تو خدمتگار شاه‌

در علف خوردن نمى‌گشتى تباه‌[٥]

پير گفتش كاى جوان نامدار

كت بود از خدمت شه افتخار

گر چو من تو نيز مى‌خوردى علف‌

كى شدى عمرت در اين خدمت تلف؟