كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ١٧٤ - حكايت

ما گفتيم اين دختر بيش از پسر به تو نفع مى‌رساند، اگر زنده مى‌ماند بر مشغله دنيادارى و آلودگى تو مى‌افزود پس بهتر آنكه به رحمت ايزدى پيوسته شد.

روايت شده كه چون شيخ اين بگفت مريدان به‌يك‌بار برخاسته بر دست و پاى شيخ افتادند و پاى شيخ را بوسه مى‌دادند و مى‌گفتند:

ان‌شاءالله تعالى وجود شما را سلامت دارد كه از اين وجه ما را حيات تازه بخشيدى، حقا كه نفس و دم پير كامل، كم از دم عيسى نيست! چرا كه گفته‌اند:

شعر

الحمد اللّه و المنة كه ما كسى را دست براه فن زده‌ايم كه از پنهان و آشكار خبر مى‌دهد.

اى موش! كشف و كرامات صوفيه بدين نوع است كه شنيدى و اگر باز چيزى از كرامات ايشان شنيده‌يى و يا خوانده‌يى بيان كن تا بشنوم!.

موش گفت:

اى گربه! تو در گرداب عتاب و عناد افتاده‌اى و انكار مى‌كنى و اگر نه از براى تو صحبت مى‌داشتم، اما گفتگوى تو قفل خاموشى بر دهن زده، زيرا كه هر چه گفتم عيبى از آن در آوردى و مرا سرگردان ساختى.

گربه گفت:

اى موش! من عناد نمى‌كنم بلكه حجت و برهان مى‌آورم، به خدا قسم كه آنچه قبل از اين از تصوف گفتى از صد يكى را جواب نگفتم و مى‌خواستم كه آنچه در خاطر دارى همه را از تو بشنوم و بعد از آن تو را از روى دوستى نصيحت كنم‌