كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٢٨١ - ابراهيم

نزد خود خواند و او را گفت:

اين چه آشوبست كه بر پا نموده‌اى؟

و آن خدا كدام است كه مردم را بسوى او مى‌خوانى؟ مگر جز من خدائى سراغ دارى و كسى را غير از من سزاوار پرستش مى‌دانى؟!.

ابراهيم گفت:

پروردگار من آنست كه جان مى‌بخشد و جان مى‌ستاند و موجودات را ايجاد مى‌كند و نابود مى‌سازد و سررشته‌ى هستى در كف با كفايت اوست.

أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِي حَاجَّ إِبْراهِيمَ فِي رَبِّهِ أَنْ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّيَ الَّذِي يُحْيِي وَ يُمِيتُ‌.[١]

«آيا ننگريستى به‌آنكه حجت گرفت ابراهيم در حق خداى خود كه داد او را خدا پادشاهى، هنگامى كه گفت ابراهيم:

پروردگار من آنست كه زنده مى‌كند و مى‌ميراند.»

پس نمرود براه سفسطه و مجادله در افتاد و بابراهيم گفت:

من نيز هر كس را بخواهم پس از آنكه منظره‌ى مرگ را در مقابل ديدگان او مجسم ساختم، در پرتو عنايات خود زنده مى‌گردانم و نيز هرگاه اراده نمايم جان هر كس را كه خواهم مى- ستانم!.

قالَ أَنَا أُحْيِي وَ أُمِيتُ‌.[٢]

«گفت: من زنده مى‌كنم و مى‌ميرانم!.»

چون نمرود حقيقت گفتار ابراهيم را در پرده‌ى مغالطه و سفسطه پوشيد، خود را فاتح و غالب تصور كرد، ليكن ابراهيم تيرى جان شكاف در كمان قدرت بيان گذاشت و بجانب آن مغرور گمراه رها ساخت، پس ابراهيم گفت:

خداى من در پرتو قدرت و عزت خود، آفتاب جهانتاب را از سوى مشرق طالع مى‌سازد، و تو اگر قدرت ما فوق بشر دارى در اين نظام ثابت دست انداز و فرمان ده كه خورشيد از سوى مغرب طلوع نمايد.

قالَ إِبْراهِيمُ فَإِنَّ اللَّهَ يَأْتِي بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِها مِنَ الْمَغْرِبِ‌.[٣]

«گفت ابراهيم: پس همانا خدا مى‌آورد- آفتاب را از مشرق، پس بياورش از مغرب!»

[١]- سوره‌ى بقره، صدر آيه ٢٦٠

[٢]- سوره‌ى بقره، وسط آيه ٢٦٠

[٣]- سوره‌ى بقره، وسط آيه ٢٦٠.