كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٢١٩ - حكايت

چنان ديد كه پسرش را بردند دلش تاب نياورد زيرا گفته‌اند:

پس لاعلاج خود را در ميان آن خلق انبوه انداخته و در عقب مردم مى‌رفت تا اينكه به دربار سلطان رسيدند، پس آن خادم پسر را به اندرون دولتخانه برد و بنظر فيض اثر سلطان رسانيد.

چون پادشاه را نظر به پسر افتاد گفت:

اى پسر! تو بودى كه ديشب در فلان محله بازى مير و وزير مى‌كردى؟.

آن پسر گفت: بلى!

ديگرباره گفت:

تو بودى كه به‌آن شخص مى‌گفتى كه ميرى گردن تو مثل حكم كردن سلطان محمود مى‌ماند در قضيه‌ى قاضى تاجر و كنيز؟،

آن پسر بى‌ترس و واهمه گفت: بلى!.

سلطان فرمودند:

اى پسر! اين چه حكايتى است و چه صورت دارد؟.

آن پسر بى‌تامل گفت:

اى سلطان بلاگردانت شوم! هرگاه اين بنده را اختيار و تسلطى بود، بر پادشاه و بر همه كس ظاهر مى‌شد كه چگونه قاضى را مى‌آوردم و كنيز را از او مى‌گرفتم!.

سلطان را از سخن آن پسر بسيار خوش آمد و تعجب از گفته و كردار و جرأت او نمود، بعد پادشاه به‌آن پسر فرمود:

اگر اختيار حكومت مى‌داشتى تا چند روز اين مسئله را فيصل مى‌دادى؟.

پسر گفت:

قربانت شوم! تا شش روز باقبال دولت و عدالت پادشاه، كنيز را از قاضى مى‌ستانم.