كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٣٠ - فصل فى ذم من صرف خلاصة عمره فى العلوم الرسمية المجازية

بر علم رسوم‌[١] چو دل بستى‌

بر اوجت اگر ببرد پستى‌

يكدر نگشود ز مفتاحش‌

اشكال افزود ز ايضاحش‌

ز مقاصد آن مقصد ناياب‌

ز مطالع آن طالع در خواب‌

٤٢٠ راهى ننمود اشاراتش‌

دل شاد نشد ز بشاراتش‌

محصول نداد محصل آن‌

اجمال افزود مفصل آن‌

تا كى ز شفاش شفا طلبى‌

وز[٢] كاسه‌ى زهر دوا طلبى‌

تا چند چو نكبتيان مانى‌

بر سفره‌ى چركن يونانى‌

تا كى به هزار شعف ليسى‌

ته‌مانده‌ى كاسه‌ى ابليسى‌

سؤر المؤمن فرموده نبى‌

از سؤر ارسطو چه مى‌طلبى؟

سؤر آن جو كه بروز نشور

خواهى كه شوى با او محشور

سؤر آن جو كه در عرصات‌

ز شفاعت او يابى درجات‌

در راه طريقت او رو كن‌

با نان شريعت او خو كن‌

كآن راه نه ريب در او نه شكست‌

و آن نان نه شور و نه بى‌نمكست‌

٤٣٠ تا چند ز فلسفه‌ات لافى‌

وين يا بس و رطب بهم بافى‌

رسوا كردت به ميان بشر

برهان ثبوت عقول عشر

در سر ننهاده بجز بادت‌

برهان تناهى ابعادت‌

تا كى لافى ز طبيعى دون‌

تا كى باشى به رهش مفتون‌

و آن فكر كه شد بهيولا صرف‌

صورت نگرفت از آن يك حرف‌

تصديق چگونه باين بتوان‌

كاندر ظلمت برود الوان‌

علمى كه مسائل او اين است‌

بى‌شبهه فريب شياطين است‌

تا چند دواسبه پيش تازى‌

تا كى به مطالعه‌اش نازى‌