كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٢٦٥ - حكايت

كوه را برداريد و بدوش من گذاريد با وجود اين توقع داريد كه من تنها بردارم؟!.

بعد از شنيدن اين قول، آن جماعت باز از بى‌عقلى تصديق كردند و گفتند كه درست است و راست مى‌گويد چه بايد كرد؟.

آن مرد معلم گفت:

بايد صبر و تحمل نمود كه تا جمعيتى بيشتر از شما بهم رسد و آن‌وقت كوه بايد صبر و تحمل نمود كه تا جمعيتى بيشتر از شما بهم رسد و آن‌وقت كوه را برداريد و بر پشت من نهيد تا ببرم بجاى ديگر نهم.

پس مردم آن قريه با معلم قرار كار را چنين قرار دادند!

بارى حالا اى موش! خوب و واضح بدان كه هر چه بر سر تو آمده و مى‌آيد.

همه از سبب تكبر و خودسرى و نادانى خودت بوده كه بر تو واقع شده و الا هرگز آدم شكسته نفس و بردبار ضرر نكرده است و به بلا مبتلا نشده و نمى‌شود بلكه هميشه سالم خواهد بود.

و ديگر گفته‌اند:

پس هر كه در حالت صحت و خوش‌دماغى و وقت قوت و هنگام نعمت و امنيت مكان است و بكام خود بود و از دوستان و اقران ممتاز، و مستولى بر دشمنان است و در فراغ بال و رفاهيت حال و آسايش است، هرگاه اين‌چنين كس صابر و شاكر و حامد و واقف باشد و غافل و مغرور نگردد، البته او رستگار و سعيد است، و بايد دانست اين‌همه صفات كه بيان گرديد جملگى ضد و نقيض آنا فآنا از عقب مى‌رسد، پس هر آنكه شكستگى پيشه مى‌سازد و شكر و سپاس مى‌كند