خدا زيرا خدا به هر چيزى دانا است) دوم در سوره احزاب به اين تعبير: (پيغمبر به مؤمنان از خودشان اولى است و زنانش مادر آنهايند و اولو الارحام بعضى‌شان اولى هستند به بعضى در كتاب خدا از مؤمنان و مهاجران جز اين كه بخواهيد نسبت به دوستانتان احسان كنيد، اين در كتاب ثبت بوده است).

در آيه اول چون مقابل اولى مقدر است دو معنى دارد، اول آنكه اولو الارحام بر يك ديگر از خودشان اولى هستند، دوم آنكه نسبت به بيگانه اولى هستند و به معنى دوم دلالت بر مطلب ندارد، و اما آيه دوم هم دو وجه دارد، يكى اين كه من المؤمنين را بيان اولو الارحام بگيرى، و ديگر آنكه صله اولى باشد و بيان طرف مقابل اولى را بيان كند و همان معنى دوم را بدهد كه منظور اولويت ارحام است از بيگانه، و ظاهراً منظور امام همان آيه دوم است كه انسب به اين معنى است، زيرا اول حق رسول و ازواج او را بيان كرده و بايد اين جمله هم براى بيان حق ارحام آن حضرت باشد و روايت صدوق (ره) هم مؤيد آن است، (حديث ٢ باب آتى) در علل به اسناد خود از عبد الرحيم قصير آورده كه از امام باقر (ع) پرسيد از قول خدا عز و جل ( (النَّبِيُّ أَوْلى‌ بِالْمُؤْمِنِينَ‌)) تا ( (فِي كِتابِ اللَّهِ‌)) كه در باره چه كسى نازل شده؟ فرمود: در امر امامت نازل شده، اين آيه در حسين بن على و اولاد وى نازل شده، ما اولى هستيم به امر امامت و به جانشينى از جانب رسول خدا از سائر مؤمنين و مهاجرين، گفتم: اولاد جعفر بهره از آن دارند؟

فرمود: نه، و من خاندانهاى عبد المطلب را يكى يكى بر شمردم و امام فرمود: نه، و اولاد امام حسن را فراموش كردم، و بعد از آن خدمت او رسيدم و گفتم: اولاد امام حسن بهره‌اى از امامت دارند؟ فرمود: نه، اى عبد الرحمن هيچ محمدى را در آن بهره‌اى نيست جز ما را، و در اين روايت هم ( (مِن)) را صله اولى تقرير كرده و براى بيان طرف مقابل اولى دانسته و مفهوم آيه اولويت آنها است در برابر جانب و ذكر اولاد حسين از آيه فهميده نمى‌شود بلكه از ظهور مطلب و تواتر نص ميان خاص و عام ثابت است، تا اينجا كلام مجلسى است (ره).