ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٩٤ - شرحها

١- يعنى معذور نيستند كه نااهلى او را براى امامت و پيشوائى نمى دانند، زيرا دليل به امامت امام بر حق و بر بطلان پيشوايان ناحق روشن بوده است و هر كس با توجه و تدبرى كه در اين مقام وظيفه دارد آن را مى‌فهميده است.

٢- مقصود كارهاى جاهلانه آن پيشوا است كه چون نمى‌داند حق را ناحق مى‌كند و جناياتى مرتكب مى‌شود و كسانى كه از او پيروى مى كنند و او را كمك مى‌دهند، در وزر و گناه او با او شريكند اولو الأمر: مجلسى (ره) گويد: طبرسى (ره) گفته: در تفسير اولو الأمر دو قول است: اول امراء و فرماندهان، دوم علماء و دانشمندان ولى اصحاب ما از امام باقر و صادق (ع) روايت كرده‌اند كه اولو الامر همان امامان از خاندان محمد (ص) است كه بطور مطلق خدا اطاعت آنها را واجب كرده چنانچه اطاعت خدا و رسولش را واجب كرده است و روا نبود كه خدا طاعت كسى را بى‌قيد و شرط واجب كند مگر آنكه او معصوم باشد و معلوم باشد كه ظاهر و باطنش يكى است و ايمن از خطاء و كار زشت باشد و اين صفات در مطلق امراء و علماء موجود نيستند و خدا والاتر از آن است كه اطاعت عاصى را واجب كند و انقياد مخالف هم در گفتار و كردار را دستور دهد، چون اطاعت چند دستور مختلف در يك مورد محال است و اجتماع آنها هم محال است نسبت به مورد اختلاف، بعلاوه خدا طاعت رسول را به طاعت خود همرديف كرده و طاعت اولو الامر را به طاعت رسول خود، و اين سببى ندارد جز اينكه اولو الامر برترى بر سائر مردم دارند چنانچه خدا و رسول هم برترى بر همه دارند. تا اينجا كلام مجلسى است.

در اين مقام توجه به نكات زير بجا است:

١- امر به اطاعت خدا صرف ارشاد و رهنمائى به وظيفه بندگى است و متضمن جعل دستورى نيست ولى امر به اطاعت رسول و اولو الامر ممكن‌