ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٤٠٩ - باب اشاره و نص بر امير المؤمنين(ع)

باب اشاره و نص بر امير المؤمنين (ع)

١- زيد بن جهم هلالى گويد: شنيدم امام صادق (ع) مى فرمود: چون ولايت على (ع) نازل شد و رسول خدا هم گفته بود: به على (ع) به عنوان امير المؤمنين سلام كنيد، و در آن روز باز، اى زيد رسول خدا براى تأكيد به آن دو نفر (ابو بكر و عمر) فرمود:

برخيزيد و به او بگوئيد: السلام عليك يا امير المؤمنين، گفتند: اين دستور از خدا است يا رسول خدا؟ به آنها فرمود: از خدا و رسول خدا (ص) و خدا اين آيه را نازل كرد (٩١ سوره نحل): «پيمانها را پس از تأكيد نشكنيد با اينكه شما خدا را كفيل و گواه آن ساخته‌ايد، به راستى خدا مى‌داند كه شما چه مى‌كنيد» مقصودِ گفتار رسول خدا است براى آن دو نفر و گفته آنها كه از طرف خدا است يا رسول خدا (ص) (٩٢ سوره نحل): «مباشيد چون پير زنى كه وامى‌تابيد رشته محكم خود را و آن را پنبه مى‌كرد، پيمان و عهدى را كه مى‌بنديد وسيله نيرنگ و دغلى ميان خود مسازيد تا مبادا (ائمه‌اى بهتر و پاكتر از ائمه ساختگى شما باشند)».

گويد: گفتم: قربانت" ائمتكم" فرموديد؟ فرمود: آرى به خدا لفظ ائمه است، گفتم: ما، أربى‌ (به جاى از كى) مى‌خوانيم، فرمود: أربى‌ چيست؟ و با اشاره به دست آن را به دور انداخت، «همانا خدا شما را بدان آزمايش مى‌كند، (يعنى به على) محققاً براى شما روز قيامت بيان مى‌كند آنچه را در آن اختلاف داريد» (٩٣ سوره نحل): «اگر خدا مى‌خواست شما را يك امت هم عقيده مى‌ساخت ولى‌