ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٥٥ - باب مقصود از اهل ذكر در قرآن كه خدا مردم را به پرسش از آنها فرمان داده، ائمه(ع) هستند

٢- عبد الرحمن بن كثير گويد: به امام صادق (ع) گفتم:

«فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ‌» (چه معنى دارد؟) فرمود: ذكر، محمد (ص) است و ما خاندان او هم مسئول‌ها هستيم، گويد: گفتم:

قول خدا: «وَ إِنَّهُ لَذِكْرٌ لَكَ وَ لِقَوْمِكَ وَ سَوْفَ تُسْئَلُونَ» (يعنى چه؟) فرمود:

مقصود، ما هستيم، ما هستيم اهل ذكر و ما هستيم مسئول.

٣- وشاء گويد: از امام رضا (ع) پرسيدم، به او گفتم:

قربانت، «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ‌» (يعنى چه؟) فرمود:

يعنى ما اهل ذكريم و ما مسئوليم، عرض كردم: شما مسئول هستيد و ما سائل؟ فرمود: آرى، عرض كردم: بر عهده ما است كه از شما بپرسيم؟ فرمود: آرى، عرض كردم: بر عهده شما است كه پاسخ ما را بدهيد؟ فرمود: نه، اين با ما است، اگر خواستيم مى كنيم و اگر نخواستيم نمى‌كنيم، مگر نشنيدى گفته خداى تبارك و تعالى را (٣٩ سوره ص): «اين است عطاى ما ببخش يا دريغ كن (اختيار با تو است، حساب و مسئوليتى در ميان نيست) يا اينكه ببخش بى‌حساب، دريغ كن بى‌حساب» (نه در اندازه بخشش محدودى و نه در اندازه دريغ).

٤- امام صادق (ع) در تفسير قول خداى عز و جل: «و به راستى آن ياد آورى براى تو و تبار تو است و در آينده پرسش خواهيد شد» فرمود:

رسول خدا (ص) ذكر است و خاندانش مسئولند و هم آنها