ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧١ - باب شناسائى امام و مراجعه به امام

از راه شناختن ما. ما هستيم اعراف، روز قيامت بر صراط خداى عز و جل ما را معرف مقرر سازد، به بهشت نرود مگر كسى كه ما را بشناسد و ما او را بشناسيم و به دوزخ نرود مگر كسى كه ما او را نشناسيم و او هم ما را نشناسد، به راستى خدا تبارك و تعالى اگر مى‌خواست بى‌واسطه خود را به بندگان مى‌شناسانيد ولى ما را باب و صراط و راه خود مقرر كرده و آن سوئى كه از آن بايد روى به وى داشت، هر كه از ولايت ما رو برتابد يا ديگرى را بر ما برترى دهد محققاً آنها از صراط به سر در افتند، كسانى كه مردم خود را بدانها وابسته و به آنها پناهنده شوند برابر نيستند، اين دو وضعيت برابر نيست كه:

١- مردم به چشمه‌هاى تيره روند كه از يك ديگر باز گرفته شده و در هم ريخته شده‌اند.

٢- كسانى كه به ما روى كنند به چشمه‌هاى زلالى رسند كه به امر پروردگارشان روانند و تمامى و انقطاع ندارند.

١٠- ابى حمزه گويد: امام باقر (ع) فرمود: اى ابا حمزه، يكى از شماها براى مسافرت چند فرسخ راه روى زمين راه نما مى طلبد، تو به راههاى آسمان نادانترى از راههاى زمين، براى خويش راه نمائى بجوى.

١١- ابو بصير گويد: امام صادق (ع) در تفسير قول خداى عز و جل (٢٧٣ سوره بقره): «به هر كه حكمت داده شد محققاً خير فراوانى داده شده» فرمود: