ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٩٧ - باب آنچه نص از خدا عز و جل و رسولش صادر شده بر ائمه يكى بعد از ديگرى

من خاندان‌هاى عبد المطلب را بر آن حضرت بر شمردم، در باره همه ميفرمود: نه، گويد: اولاد حسن را از ياد بردم و بعد از آن خدمتش رسيدم و به او گفتم: آيا براى اولاد حسن (ع) در امامت بهره‌اى هست؟ فرمود: نه، به خدا اى عبد الرحيم، براى هيچ فرد محمدى در امامت بهره‌اى نيست جز ماها.

٣- احمد بن عيسى از امام صادق (ع) در قول خدا عز و جل: «همانا ولى و سرپرست شما خدا است و رسولش و آنان كه گرويدند» فرمود: يعنى اولى‌ به شما و احق به شما و به كارهاى شما و خود شما و اموال شما خدا است و رسولش و كسانى كه ايمان آوردند، يعنى على و اولاد ائمه او تا روز قيامت، سپس خدا عز و جل آن‌ها را وصف نمود و فرمود: «آنچنان كسانى كه بپا مى‌دارند نماز را و مى پردازند زكاة را و ايشان در ركوعند» امير المؤمنين (ع) در نماز ظهر بود و دو ركعت خوانده بود و در ركوع بود و در برش حلّه‌اى بود به بهاى هزار اشرفى كه پيغمبر به او پوشانيده بود و نجاشى آن جامه را براى وى فرستاده بود، يك سائل آمد و گفت: السلام عليك يا ولىّ الله و اولى‌ به مؤمنان از خودشان، بر گدائى تصدّق فرما، على (ع) آن حلّه را نزد او انداخت و به دست اشاره كرد تا آن را برگيرد و خدا هم اين آيه را بر او نازل كرد و به وسيله انعام به او به فرزندانش هم انعام داد و هر كدام از فرزندانش كه به امامت رسند به واسطه اين صفت بوده است كه مانند او بدان متصف بوده‌اند كه در حال ركوع صدقه داده‌اند، و آن سائلى كه از امير المؤمنين (ع) سؤال‌