ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٨١٧

معنى معبود است، و خود كلمه اله خبر مبتدأ محذوفى است كه هو باشد، و معنى اين است كه او است آنكه معبود و خالق است هم در آسمان و هم در زمين.

قوله «يا أَيُّهَا الرُّسُلُ‌» الخ، استدلال آنها بر پايه اين توهّم است كه مقصود از رُسُل محمد و ائمه‌اند، زيرا اين خطاب چون سائر خطابات قرآن نظر به موجودين دارد و كسانى كه در آينده موجود شوند بالتبع (خصوص كه امر هم نسبت به گذشتگان معنى ندارد) و جواب اين است كه در اينجا امر متوجه فرد موجود است بالاصاله و افراد گذشته بالتبع، و ممكن است خطاب به ائمه باشد و اطلاق رسول به آنها از نظر تغليب باشد نه از نظر حقيقت معنى، ولى مفسرين آيه را حكايت از خطابات متعدده گرفته‌اند و معنى اين است كه به هر رسولى در زمان حيات او چنين دستورى رسيده است، نه مقصود توجه اين خطاب خاص به همه باشد در زمان واحد، و منظور اين است كه همه رسولان خدا خوش خور و خوش عمل بودند و ردّ بر رياضت كسانى است كه ترك خوراك خوب را وسيله تقرب به حق مى دانند و گفته شده است خطاب متوجه شخص محمد است و صيغه جمع از نظر تعظيم است. از مجلسى (ره)- حَكَم از فقهاى عامه و استاد زراره و حمران و طيار بوده است پيش از آنكه آنها شيعه شوند، و خود حَكَم هم زيدى شده بوده است، و مقصود امام از اين اعلام دعوت او بوده است به حق تا بداند كه زيد و امثال او مستحق امامت و وصايت نيستند، زيرا حَكَم مى‌دانسته كه آنها با غيب ربطى ندارند.