ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٥٨٥ - باب در وجه امتياز دعوى حقگو و باطل جو در امر امامت

چون خدا تبارك و تعالى بر خلقش خشم كند ما را از جوارشان دور كند.

باب در وجه امتياز دعوى حقگو و باطل جو در امر امامت‌

١- امام صادق (ع) فرمود: طلحه و زبير مردى از عبد القيس را به نام خِداش نزد امير المؤمنين فرستادند براى رساندن پيامى، به او گفتند: ما تو را نزد كسى مى‌فرستيم كه از دير زمانى او و خاندانش را به سحر و كهانت شناخته‌ايم، تو در ميان همه اطرافيان ما از خود ما هم بيشتر مورد اعتماد هستى كه:

١- از جادو و كهانت وى خود را نگهدارى.

٢- از طرف ما با او محاكمه كنى و سخن بگوئى تا مطلب روشن و معلومى بفهمى (بدو بفهمانى خ ل)، و بايد بدانى كه ادّعاى او از همه مردم بزرگتر است، مبادا اين گزافه گوئى وى تو را خرد كند، يك راهى كه مردم را با آن گول مى‌زند پذيرائى خوبِ او است با خوردنى و نوشيدنى و عسل و روغن و خلوت كردن و محرمانه گفتن با مردم، به خوراك و نوشيدنى او دم مزن و دست به عسل و روغنش ميالاى و با او در خلوت منشين، از همه اينها از وى در حذر باش، به يارى خدا برو و چون او را ديدى آيه سخره را تلاوت كن (٥٤ سوره اعراف): و از نيرنگ او و شيطان به خدا پناه جو و چون نزد او