ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٨٥١

محمد بن على از همه كس حتى موافقان نهان بماند، و شايد كشف اين موضوع براى خود محمد بن حنفيه هم خطر داشته.

الا وَ انَّ في رأسى كلاماً- مجلسى در دنبال بحث از آن گفته است.

حاصل اين است كه هر وقت مى‌خواهم از آنچه در سر خود دارم چيزى در فضائل و مناقب شما با پدرت بگويم، ملاحظه مى‌كنم كه در كتاب خدا و در كتب انبياء مذكور است و يا اينكه شما و برادرت پيشتر و بهتر از من آن را مى‌دانيد.

حتى لا يجد- يعنى نويسنده قلم پيدا نكند، و حاصل آنكه از بس بسيار است دست نويسنده از نگارش آن درماند و قلم‌ها همه فنا شوند و كاغذها ناياب گردند و نويسنده كمى از بيش نتواند نوشت چنانچه خدا فرمايد: «اگر دريا را مداد كنند، به آخرش رسد پيش از آنكه كلمات پروردگارم به آخر رسد». از مجلسى (ره)- فما تملكين نفسك- اشاره است به آنچه خدا فرموده (٥٣ سوره يوسف): (به راستى نفس پر به بدى فرمان دهد جز آنچه خدا رحم كند) و ملك ارض كنايه از استقرار بر زمين است و نشستن در خانه كه بر او واجب بوده است در قول خدا تعالى (٣٣ سوره احزاب): (و بنشينيد در خانه‌هاى خود).

فواطم- منسوب به فاطمه است و جمع او به اعتبار منسوبين است نه منسوب اليه و مقصود از فواطم، فاطميون است. از مجلسى (ره)- على بن الحسين (ع) ١١ پسر داشت، يكى از آنها نامش محمد بود و كنيه‌اش ابو جعفر و لقبش باقر و مادرش ام عبد اللَّه دختر حسن بن على بن ابى طالب (ع) بود و عمر و يزيد كه مادرشان كنيز بود و عبد اللَّه و حسن و حسين كه مادرشان كنيز بود و حسين اصغر و عبد الرحمن و سليمان از كنيز و على از كنيز ديگر كه از همه كوچكتر بود و