ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٥١٩ - باب اشاره و نص بر ابى الحسن سوم امام على نقى(ع)

باب اشاره و نص بر ابى الحسن سوّم امام على نقى (ع)

١- اسماعيل بن مهران گويد: چون ابو جعفر (ع) نخستين بار از مدينه به بغداد مى‌رفت، هنگام سفر به او گفتم: قربانت، من در اين سوى كه ميروى بر تو نگرانم، پس از تو امر امامت با كيست؟ با لب خندان به سوى من برگشت و فرمود: غيبت من در اين سال چنان نيست كه تو گمان مى‌كنى، و چون در سفر دوم نزد معتصم مى‌رفت خدمتش رسيدم و عرض كردم: قربانت شما مى‌رويد بفرمائيد اين امر امامت بعد شما با كيست؟ آن حضرت گريست تا ريش مباركش تر شد و سپس رو به من كرد و فرمود: در اين سفر من مورد خطرم، امر امامت بعد از من با پسرم على (ع) است.

٢- خيرانى از پدرش كه او گفته: بر در خانه ابى جعفر (امام نهم" ع") ملازم خدمتى بوده كه بر آن گماشته بوده است، و احمد بن محمد بن عيسى سحرگاه هر شب مى‌آمد تا علت بيمارى او را بپرسد و بداند و آن فرستاده‌اى كه ميان ابى جعفر و ميان پدرم رفت و آمد مى‌كرد، وقتى مى‌آمد احمد از نزد پدرم خارج مى‌شد و پدرم با او خلوت مى‌كرد.

يك شب من بيرون رفتم و احمد بر خاست و پدرم با فرستاده امام خلوت كرد و احمد عقبگرد كرد و در جايى كه صحبت آنها را مى‌شنيد ايستاد، فرستاده امام به پدرم گفت: آقا و مولاى تو