ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٧٥ - باب در اينكه نعمتى را كه خدا در قرآن ياد كرده است ائمه(ع) هستند

باب در اينكه نعمتى را كه خدا در قرآن ياد كرده است ائمه (ع) هستند

١- اصبغ بن نباته گويد: امير المؤمنين (ع) فرمود: چه خيال مى‌كنند مردمى كه سنت رسول خدا (ص) را ديگر گون كردند و وصى او (از وصيت او خ) سر برتافتند و نمى‌ترسند كه عذاب خدا بر آنها نازل شود، سپس اين آيه را تلاوت كرد (٢٩ سوره ابراهيم): «آيا نگاه نكنى به آن كسانى كه به جاى نعمت خدا كفر ورزيدند و تبار خود را به خانمان نابودى كشيدند كه دوزخ است» سپس فرمود: ما هستيم آن نعمتى كه خدا به بندگانش انعام كرده و بوسيله ما كامياب شود هر كه كامياب باشد در روز قيامت.

٢- معلى بن محمد در حديثى كه به معصوم رسانيده است در تفسير قول خداى عز و جل (١٢ سوره الرحمن): «پس آيا به كدام نعمت پروردگار خودتان شما دو تن تكذيب كنيد»؟ گفته است: مقصود اين است كه پيغمبر را تكذيب كنيد يا وصى او را؟ در سوره الرحمن نازل شده.

٣- ابو يوسف بزاز گويد: امام صادق (ع) اين آيه را خواند (٦٩ سوره اعراف): «ياد كنيد نعمتهاى خدا را»- شايد راستگو شويد- فرمود: مى‌دانى نعمتهاى خدا چيست؟ گفتم: نه، فرمود: