ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٥٧ - باب در اين كه امام، امام بعد از خود را مى شناسد و قول خدا عز و جل «به راستى خدا به شما فرمان مىدهد كه امانات را به اهلش بپردازيد» در باره آنها است

جل را پرسيدم (٦٢ سوره نساء): «به راستى خدا به شما فرمان مى‌دهد كه امانات را به اهلش بپردازيد و چون ميان مردم حكم كنيد، به عدالت حكم كنيد» فرمود: مقصود، ما هستيم كه بايد امامِ سابق به امامِ بعد از خود بپردازد كتب و علم و سلاح را (نشانه‌هاى امامت)، «و چون ميان مردم حكم كنيد، طبق قانون عدالتى باشد» كه به دست شما است.

سپس خطاب به مردم فرموده است (٦٣ سوره نساء): «أيا آن كسانى كه گرويديد، اطاعت كنيد از خدا و اطاعت كنيد از رسول خدا و اولو الامر بر خودتان» و مقصود از اولو الامر هم خصوص ما ائمه هستيم، همه مؤمنان را تا روز قيامت فرمان داده به طاعت ما، و اگر بترسيد از تنازع و ستيزه در امرى، آن را رجوع دهيد به خدا و رسولش و به اولو الامر از خود، اين چنين نازل شده است و چگونه خدا عز و جل به آنها فرمان دهد كه از اولو الامر اطاعت كنند و به آنها اجازه دهد كه با آنها نزاع و ستيزه نمايند؟

همانا تكليف تنازع و رجوع به حكم را نسبت به مأمورين صادر فرموده كه به آنها گفته شده: «از خدا فرمان بريد و از رسول خدا و اولو الامر خود».

٢- احمد بن عمر گويد: امام رضا (ع) تفسير قول خدا عز و جل (٥٢ سوره نساء): «به راستى خدا به شما فرمان مى‌دهد كه امانات را به اهل آن بپردازيد» پرسيدم، فرمود: آنها ائمه از آل محمدند كه هر امامى بايد امانت را به امام بعد از خود رد كند به ديگرى ندهد و از او دريغ ندارد.

٣- امام رضا (ع) در تفسير قول خدا عز و جل: