ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٨٣ - باب امورى كه موجب حجت و دليل بر امامت امام مىشوند

به حق صاحب مقام امامت است:

الف- اولى‌ و احق باشد نسبت به امام سابق بر خود.

ب- سلاح نزد او باشد.

ج- وصىّ معروفِ امام سابق باشد به طورى كه وقتى تو وارد شهر مدينه شدى از عموم مردم و از بچه‌ها پرسيدى: فلان امام به چه كسى وصيت كرده؟ بگويند: به فلان پسر فلان.

٣- حفص بن بخترى گويد: به امام صادق (ع) عرض شد:

با چه چيز امام شناخته مى‌شود؟ فرمود: به وصيت معروفه و به فضيلت، امام كسى است كه أحدى نمى‌تواند به او طعنى زند كه گناهى با دهان يا شكم يا فرج كرده است و در باره او نتوانند بگويند دروغگو است يا مال مردم خور است و يا مانند اين حرفها.

٤- معاويه بن وهب گويد: به امام باقر (ع) گفتم: نشانه امام بعد از امام چيست؟ فرمود: حلال‌زادگى و پرورش خوب و كنار بودن از لهو و لعب.

٥- احمد بن عمر گويد: پرسيدم از امام رضا (ع) از دليل بر صاحب امر امامت، فرمود: دليل آن كبر (سن) و فضل و وصيت روشن است، تا آنجا كه چون كاروانى به مدينه وارد شوند و بگويند فلان امام به كه وصيت كرده؟ گويند: به فلان پسر فلان، شما با سلاح پيغمبر بگرديد هر كجا آن گرديد، كه همراه با امامت است،