ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٩٢ - شرحها

پيغمبر (ص) و بعد از او امام (ع) است. مرحوم مجلسى (ره) گويد: اعراف و اصحاب اعراف چند تفسير دارد:

تفسيرهاى اعراف:

١- باروى ميان بهشت و دوزخ يا كنگره‌ها و بلنديهاى بهشت.

٢- مقصود از اعراف شناسائى و شناساندن است يعنى مردانى براى شناختن اهل بهشت و دوزخ گماشته شده‌اند، اخبار بر اين هر دو دلالت دارند و در بعضى اخبار اعراف را جمع عريف بر وزن شريف دانسته، يعنى كد خدا و مسئول مردم محلى نزد حكومت، آيا مردانى كه بر اعرافند كيانند؟ گفته شده كه اشراف از اهل طاعت و ثوابند و گفته شده كه مردمى دون‌پايه‌تر از آنهايند، اشراف را به چند دسته تطبيق كرده‌اند:

١- فرشته‌هائى كه اهل بهشت و دوزخ را مى‌شناسند.

٢- پيغمبرانى كه خدا آنها را بر سر باروى بهشت بنشاند براى امتياز آنها از ديگران.

٣- شهيدان راه حق.

دون پايه‌ها كيانند؟

١- كسانى كه گناه و ثوابشان برابر است.

٢- مجاهدانى كه بى‌اجازه امام به جبهه رفته و كشته شدند، و گفته شده است كه مقصود از اعرافيان گدايان وارد در بهشتند و بعضى هم نمازگزاران فاسق را نام برده‌اند.

در اين حديث اهل اعراف را امامان معصوم دانسته بر چند وجه:

١- ائمه از رخساره، دوستان خود را مى‌شناسند، چه در دنيا و چه در آخرت، ولايت سرّى است در دل ولى چون عشق مفرطى از سيماى هر كس نمايان است، رنگ رخسار خبر مى‌دهد از سرّ ضمير، راز عشق نهفتى نيست.