رنگارنگ يا کشکول درويشي - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٩٥ - ويتنام؛ بازى پايانى

كشور بايد به همان شكل جامعه دهقانى كه در گذشته بود باز مى گشت. پل پت تمام جمعيت شهر نشين را براى كار در روستا ها به خارج از شهر فرستاد. او هزاران نفر آموزگار، پزشك، وكيل و صاحبان ساير مشاغل را هدف گلوله قرار داد و تمام روستاييان قتل عام شدند. اگر فلم" كشتزار هاى مرگ" را ديده باشيد مى توانيد به نوع جنونى كه كشور را دربر گرفته بود پى ببريد. تعداد قربانيان رژيم خونخوار پلپت را تا ٧/ ١ ميليون نفر تخمين زده اند. جالب اينجاست كه سرانجام نه آمريكا، بلكه ويتنام كمونيست موفق به متوقف كردن وى شد.

ويتنام؛ بازى پايانى‌

در سال ١٩٧٥، يعنى دو سال پس از خروج آمريكا از ويتنام، ارتش ويتنام شمالى مجددا به بخش جنوبى حمله كرد و سايگون را گرفت. مردم وحشت زده ويتنام جنوبى به ويژه چينى تبارها (ويتنامى ها از چينى ها نفرت داشتند)، نااميدانه براى سوار شدن به هلى كوپتر هاى حامل كارمندان سفارت آمريكا و يا قايق هاى دست ساز به مقصد هنگ كنگ و يا هرجاى ديگر تلاش مى كردند. بعضى از اين مردان قايق نشين موفق شدند خود را به غرب برسانند، ولى بسيارى از آنان قبل از رسيدن به مقصد جان خود را از دست دادند.

رژيم جديد ويتنام كشور را متحد كرد، سايگون را به هوشى مين (كه در سال ١٩٦٩، چشم از جهان فروبسته بود) تغيير نام داد و مخالفان خود را بازداشت كرد. خلى زود ويتنام بر سر دعواى خاك به جدال با چين پرداخت و چين با اشغال كوتاه مدت ويتنام در سال ١٩٧٩، آن ها را سر جاى خود نشاند. پس از اين حادثه، ويتنام به سوى دشمن چين يعنى اتحاد جماهير شوروى رو كرد كه با توجه به مشكلات جدى اقتصادى شوروى در دهه ٨٠ ميلادى چندان تصميم به جايى نبود.

در سال ١٩٧٨، ويتنامى ها به كامبوج حمله كردند و پس از سرنگون كردند