رنگارنگ يا کشکول درويشي - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٦٧ - جهان سوم - راه سوم؟

تأسيسى كه در گذشته جزء مستعمرات بودند، بتوانند با يكديگر ديدار كنند، او تمام اين دولت ها به شهر باندونگ در اندونزى دعوت كرد تا در مورد زمينه هاى مشترك خود و تشكيل يك قدرت سوم در سياست جهانى به گفتگو بنشينند؛ هدف اصلى او تشكيل جنبش عدم تعهد با شركت اين كشور ها بود كه به تدريج با عنوان «جهان سوم» در بين مردم شناخته شوند.

كشور هاى كه گرايش به هيچ يكى از دو طرف درگير جنگ سرد نداشته و در صورت لزوم قادر به ايستادگى در برابر ابر قدرت ها باشند، (برداشت هاى مربوط به دو جهان اول و دوم با توجه هر شخص متفاوت بود، منظور از آن ها يا" دو طرف جنگ سرد" بود،" يا دنياى قديم اروپا" و" دنياى جديد امريكا").

نمايندگان بيست و نه كشور كه بيشتر آن ها آفريقايى و يا آسيايى بودند وارد باندونگ شدند، (هم چنين نمايندگانى از قبرس و سازمان مدافعان حقوق بشر هم شركت كردند). آن ها از صحبت در باره دوران حبس خود در زندان هاى مستعمرات اروپايى لذت مى بردند، اما وقتى زمان گفتگو در مورد موضوعات اصلى رسيد مشكلاتى هم ظاهر شد، مسأله اين بود كه ادعاى عدم تعهد جنبش ها با حضور نماينده چين كمونيست در كنفرانس كمى مشكل مى نمود و حتى ادعاى يك پارچگى جنبش در حالى كه روابط چين و هندوستان دو عضو اصلى آن رو به تيرگى مى رفت، مشكل تر هم مى شد.

اعضاى كنفرانس در اين كه استعمارگرى بايد به پايان برسد توافق كردند و از اروپاييان خواستند تا از ساير كشور هاى مستعمره نيز خارج شوند، اين كشور ها در حقيقت نقطه مشتركى به غير از آن كه همه تحت سلطه حاكمان سفيد پوست اروپايى بوده اند، نداشتند و هركدام از آن ها در پى اهداف خاصى پس از بيرون رفتن اروپاييان از خاك خود بودند. بعضى از آن ها سعى در ادامه راه كنفرانس باندونگ در طى كنفرانس هاى بعدى داشتند، اما هيچ كدام تأثير