مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٩٥ - طبقه یازدهم

بعضی گفتهاند دایی خواجه نصیرالدین طوسی بوده است ولی تأیید نشده و بسیار مستبعد است.

در کتاب دائرة المعارف فارسی از انتشارات فرانکلین مینویسد: «باباافضل، شهرت افضل الدین، محمد بن حسین کاشانی، شاعر و عارف ایرانی، به قولی در حدود ٥٨٢ یا ٥٩٢ در قریه مرق کاشان متولد شده و پس از ٦٥٤ یا ٦٦٤ و به قولی در اوایل قرن هفتم وفات یافت ... از اصحاب نزدیک خواجه نصیرالدین طوسی بود». لغتنامه دهخدا و همچنین غزالی نامه [١] وفات او را در ٧٠٧ دانستهاند. بعضی وفات او را در ٦٦٦ و بعضی در ٦٦٧ دانستهاند.

محمود خضیری در مقالهای که در کتاب دعوة التقریب تحت عنوان «افضل الدین الکاشانی فیلسوف مغمور» نوشته است، از نسخه خطی کتابی به نام مختصر فی ذکر الحکماء الیونانیین و الملیین که در کتابخانه اسکوریال اسپانیاست نقل کرده که وفات باباافضل در سال ٦١٠ بوده است [٢] در کتاب فلاسفه ایرانی با استفاده از مقدمه مرحوم نفیسی و مقاله خضیری و خصوصاً با استناد به آنچه خواجه در شرح اشارات در باب قیاس خلف از باباافضل حکایت کرده- که با جمله «رحمه اللَّه» بر او درود فرستاده است- استدلال کرده که چون تألیف شرح اشارات مابین سالهای ٦٢٤- ٦٤٤ بوده [٣] و بابا در آن وقت درگذشته بوده است و آراء او در آن وقت منتشر بوده است، پس سال وفات بابا از ٦٦٧ هم جلوتر بوده است.

در کتاب سرگذشت و عقاید فلسفی خواجه نصیرالدین طوسی نگارش محمد مدرسی زنجانی، از خود خواجه در کتاب سیر و سلوک نقل کرده که:

«پدر بنده، بنده کمترین را به تحصیل فنون علم و استماع سخن ارباب مذاهب و مقالات ترغیب کردی، تا اتفاق را شخصی از شاگردان افضل الدین کاشی (رحمه اللَّه تعالی) که او را کمال الدین محمد حاسب گفتندی و در انواع حکمت خصوصاً فن ریاضی تقدمی حاصل کرده بود و با پدر بنده کمترین سابقه دوستی و معرفتی داشت، بدان دیار افتاد. پدر،