مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٣٤ - مراسم و تشریفات

٨. ورس که ریسمانی است کوچک که از موی گاو بافته میشود و شاخههای برسم را با آن به هم میپیوندند.

٩. سنگ بزرگی به نام «ارویس گاه» که چهارگوشه بوده و آلات مزبور را روی آن میچینند.» [١]

ایضاً میگوید:

«در فرهنگهای فارسی آمده: برسم شاخههای باریک بیگره باشد به مقدار یک وجب که آن را از درخت هوم ببرند و آن درختی است شبیه درخت گز و اگر هوم نباشد درخت گز و الّا درخت انار، و رسم بریدن آن چنان است که اول کاردی که دسته آن هم آهن باشد و آن را برسمچین خوانند پادیاوی کنند یعنی پاکیزه بشویند و آب کشند پس زمزم نمایند، یعنی دعایی که در وقت عبادت آتش و بدن شستن و چیزی خوردن میخوانند بخوانند و برسم را با برسمچین ببرند.» [٢]

آنگاه میگوید:

«در مراسم کنونی زرتشتیان ایران هنگامی که موبد به خواندن نیایش مشغول است، موبد دیگر مراقب آتش است و شاخههای مورد را که در برسمدان نهادهاند برمیدارد و میگرداند و دست به دست میدهد و دوباره بر جای میگذارد.»

ایضاً میگوید:

«دارمستتر در زند اوستا ی خود مینویسد: دو قسم آتشکده موجود است.

معابد بزرگ را «آتش بهرام» مینامند، معابد کوچک را «آدران» یا «آگیاری» خوانند. در بمبئی (هندوستان) سه آتش بهرام و در حدود صد آگیاری موجود است. فرق بین آتش بهرام و آدران اساساً در چگونگی آتش و سپس در اصل و طرز تهیه آن میباشد. تهیه آتش بهرام یک سال به طول میانجامد و آن از سیزده قسم آتش مختلف تشکیل میشود و در خود جوهر آنها را که به منزله روح همه آتشها میباشد تمرکز میدهد. تهیه