داد و برخلاف بعضی عقاید متأخرین جماعت زردشتیان، آن پیغمبر باستانی گفت که بر حسب مشیت و اراده متعال اهورامزدا تمام موجودات آفریده شدهاند و چنانکه در آیه آخرین از گاتها صراحت دارد، اهورامزدا موجد هم نور و هم ظلمت هر دو میباشد.

ج. اهورامزدا اراده قدوسی علوی خود را به وسیله روحی مقدس و نیکونهاد از قوه به فعل میآورد که او را «سپنت مئنیو» (خرد مقدس) نامیده است [١] د. با آنکه اهورامزدا در عرش جلال خود هیچ ضد و ندّی ندارد، معذلک زردشت معتقد است که در برابر هر نیکی یک بدی موجود است، چنانکه در برابر «اشا» یعنی راستی و حقیقت، دروغ و باطل جای گرفته و در برابر حیات و زندگانی موت و مرگ قرار گرفته است. به همین قیاس در برابر روح مقدس پاک «سپنت مئنیو» روح شریر و ناپاک «انگرامئنیو» جای دارد که به معنی روان پلید است ... روز نخست که این دو روان توأم با یکدیگر پدید آمد یکی حیات و هستی را برقرار کرد و دیگری فنا و نابودی را و سرانجام جایگاه جاوید بدان (دوزخ) بهره پیروان دروغ خواهد بود، لیکن اندیشه پاک و جایگاه جاوید نیکان یعنی بهشت نصیب پیروان راستی خواهد شد ... از دو روان توأمان در آغاز آفرینش جهان، آن یک که پاک و نیکوکار است به دیگری که دشمن او بود چنین گفت: تا آخرین روز، نه در جهان کنش و گویش و منش و نه در عالم ارواح و اجسام، ما دو روان با یکدیگر هماهنگ نخواهیم شد.

ه. نقطه اصلی و پایه اساسی اخلاق در آیین زردشت بر روی این قاعده است که نفس و ضمیر هر فرد آدمیزاد یک میدان نبرد دائمی بین خیر و شر است و سینه آدمی تنوری است که آتش این جنگ همواره در آن مشتعل میباشد. روزی که اهورامزدا آدمی را بیافرید او را آزادی عمل عطا کرد که

[١]. در فراز «د» گفته خواهد شد که «سپنت مئنیو» رقیب و توأم «انگره مئنیو» است. پس انگره مئنیو وسیله سپنت مئنیو پدید نیامده است. پس باید برای اهورامزدا دو نوع اراده قائل باشیم: اراده قدوسی و اراده غیر قدوسی، و یا باید بگوییم اهورامزدا اراده قدوسی خود را وسیله دو روح یکی نیکونهاد و یکی پلیدنهاد از قوه به فعل آورد که ضد مطلب متن است. بعلاوه، تعبیر «از قوه به فعل میآورد» در مورد مبدأ کل غلط است.