روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٤٧٨

الكتاب بحمد اللّه و حسن توفيقه و الصلاة على خير خلقه و آله الطاهرين،و حسبنا اللّه و نعم الوكيل،نعم المولى و نعم النصير.

و وقع الفراغ منه عند طلوع الشمس يوم الاحد الرّابع و العشرين من جمادى الآخرة سنة سبع و خمسين و خمس مائة هجرية.

كتبه العبد الضعيف المحتاج الى رحمة اللّه تعالى ابو زيد ابن [١]بندار بن محمد بن الحسين بن الحسن بن محمّد بن يونس البراوستانى مقيم بسننده [٢]من بشاپويه [٣].

و آيات قرآن در عدد بصريان شش‌هزار و دويست و چهار آيت است،[و در عدد] [٤]مدنيان اول شش‌هزار و دويست و هفده آيت است،و در اخير [٥]چهار [ده آيت است،و در عدد كوفيان بيست و]شش‌هزار و دويست و سى و شش آيت[است] [٦]و جمله[آنچه در مكّه فرود آمده است هشتاد و پنج سورت است بر اختلاف كه ميان راويان است و به مدينه بيست و نه سورت-على خلاف ذلك] [٧][٢١٢-پ]بينهم.

و عدد سورتها صد و چهارده سورت است،و[به روايتى از] [٨]اصحاب ما صد و دوازده سورت.

جمله كلمات قرآن هفتاد[هزار و نه] [٩]هزار و دويست و هفتاد و هفت كلمت است،و گفتند:هشتاد و هفت [١٠]،و گفتند:سى و نه.

و جمله حروف قرآن سيصد هزار و بيست و سه هزار و پانزده حرف است،و تكلّف اين شمردن براى آن كردند كه مردم بر قرآن خواندن حريص باشند كه رسول-عليه السّلام-گفت:

بكل حرف عشر حسنات لا