روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٤٤٣ - ترجمه

در آن ميان حاطب ابن [١]بلتعه نامه‌اى نوشت بر دست زنى سياه و به مكّه فرستاد تا مكّيان را خبر كند از عزم رسول،جبريل بيامد و خبر داد رسول را.رسول -عليه السلام-على را و زبير را بفرستاد تا نامه از او بستدند،و اين حديث به شرح رفته است در سورة الممتحنه.و حاطب از آن[١٩٧-پ]عذر خواست [٢]و رسول او را عفو كرد.

و رسول-عليه السلام-از مدينه بيرون آمد،دهم ماه رمضان سال هشتم از هجرت.و مردى را بر [٣]مدينه خليفه كرد از بنى غفار-نام او كلثوم بن الحصين.

چون به كديد رسيد [٤]ميان عسفان و امج روزه بگشاد.ازآنجا به مرّ الظهران آمد با ده هزار مرد از مهاجر و انصار،هيچ‌كس از ياران بازايستاده [٥]نبود از رسول در راه ابو سفيان بن الحارث بن عبد المطّلب را [٦]ديد و عبد اللّه بن اميّة بن المغيره.

چون آن بديدند،بترسيدند و دانستند كه اهل مكّه را طاقت اين لشكر نباشد.

خواستند تا در نزديك رسول آيند.رسول-عليه السلام-بار نداد ايشان را و گفت:

نخواهم تا ايشان را بينم از آن جفاها كه از ايشان ديده‌ام.امّ سلمه گفت:يا رسول اللّه!يكى پسر عمّ است و يكى پسر عمّه [٧]،اگر دستور باشى [٨]تا درآيند و از تو امانى مى‌جويند؟گفت:نخواهم تا ايشان را بينم.و ابو سفيان بن الحارث پسركى خرد [٩]با خود داشت،گفت:به خداى كه اگر محمّد مرا به خود راه ندهد،دست اين پسرك گيرم و در اين بيابان بروم تا از گرسنگى و تشنگى هر دو بميريم.رسول-عليه السلام- چون اين بشنيد،رحمت آمد او را،دستورى داد تا در آمدند و اسلام آوردند.