روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٤٣ - ترجمه

حاشا!بل دوست مى‌دارى [١]دنيا [٢].

و رها مى‌كنى [٣]آخرت [٤].

رويهاى آن روز تازه[١٧-ر].

به خداى خود نگران.

و رويهاى [٥]آن روز ترش.

مى‌داند [٦]كه بكنند به او داهيه [٧].

پرگست [٨]!چون برسد به چنبر گردن [٩].

و گويند كيست فسون‌كننده؟ و گمان برد كه [١٠]فراق است.

پيخته شود ساق به ساق.

با خداى تو [١١]آن روز راندن.

نكرد باور و نه نماز كرد.

و لكن دروغ داشت و پشت بركرد.

پس برفت به اهل خود و پشت مى‌بركشيد.

تهديد و وعيد باد [١٢]تو را.

و پس وعيد باد تو [١٣]را.

مى‌پندارد آدمى كه رها كنند او را مهمل.

نبود آبى از آب پشت كه بيرون آرند!