روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٩٢ - ترجمه

و زمين و گستردگى آن.

و تن و راستى آن.

الهام داد او را بى‌سامانى و پرهيزگارى‌اش [١].

ظفر يافت آن‌كس كه پاك داشت آن را.

و نوميد شد آن‌كه بپالود آن را.

دروغ داشتند ثمود به عصيانشان.

چون انگيخته شد بدبخت‌ترين ايشان.

گفت ايشان را پيغامبر خداى،شتر خداى و آبخورش [٢]او.

دروغ داشتند او را و بكشتند آن را هلاك كرد بر ايشان خدايشان به گناهشان راست بكرد آن را.

و نترسيد عاقبت آن.

قوله: وَ الشَّمْسِ وَ ضُحٰاهٰا ،حق‌تعالى قسم كرد به اين چيزها [٣]و بيان قسم او رفته است پيش از اين.اوّل قسم كرد به آفتاب و چاشت او،و براى آن اين وقت را تخصيص كرد به او و اضافت كرد با او كه در آن‌وقت ارتفاع او باشد و نزديك استواى او در قطب آسمان.مجاهد گفت: ضُحٰاهٰا ،ضوءها،روشناى [٤]آفتاب خواست.قتاده گفت:به«ضحى»جملۀ روز خواست[مقاتل گفت:گرماى او خواست] [٥]،بيانش قوله: لاٰ تَظْمَؤُا فِيهٰا وَ لاٰ تَضْحىٰ [٦].