روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٢٥ - ترجمه

آفريدند او را از آبى جهنده[١٠٠-ر].

كه بيرون آيد از ميان پشت و استخوانهاى سينه.

كه او بازآوردنش [١]تواناست.

آن روز كه آشكار كنند نهانها را.

نباشد او را قوّتى و نه ياورى.

و به حقّ آسمان خداوند باران كه وا در ايستد.

و به حق زمين خداوند شكاف.

كه او گفتارى گزارده است.

و نيست او هزل [٢].

ايشان كيد مى‌كنند كيدى.

و كيد كنم من كيدى.

مهلت ده كافران را،مهلت ده ايشان را مهلت‌دادنى.

قوله: وَ السَّمٰاءِ وَ الطّٰارِقِ ،ابو عاصم روايت كرد از پدرش كه گفت:رسول را ديدم-عليه السلام-در مشرقۀ ثقيف تكيه زده بر كمانى و اين سورت مى‌خواند.

من ياد گرفتم.به جماعتى از ثقيف بگذشتم-و قومى از قريش در ميان ايشان بودند-مرا گفتند:چه شنيدى از محمّد؟من اين سورت بر ايشان خواندم.ثقيفيان گفتند:ما را چنين مى‌آيد كه اين حقّ است و رشاد [٣].[قريشيان [٤]]گفتند:[ما صاحب خود را بشناسيم،اگر دانستمانى [٥]كه حق است،متابعت كردمانى [٦]] [٧].

[قوله] [٨]: وَ السَّمٰاءِ وَ الطّٰارِقِ ،قسم است كه خداى تعالى كرد به آسمان و