روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٩٧ - ترجمه

عليه [١]-گفت:

و اللّٰه لا ابالي وقع الموت علىّ ام وقعت على الموت ،و چون آن ضربت رسيد او را كه دانست كه از دنيا بخواهد رفت [٢]،[گفت] [٣]:

فزت و ربّ الكعبة ، ظفر يافتم به خداى كعبه،براى آن‌كه بر يقين بود كه چگونه مى‌رود و كجا مى‌رود.

آنگه حق‌تعالى خبر داد از ايشان [٤]كه:ايشان هرگز تمنّاى مرگ نكنند به آن‌كه ايشان كرده‌اند و به آن عمل كه ايشان دارند [٥]. وَ اللّٰهُ عَلِيمٌ بِالظّٰالِمِينَ ،و خداى تعالى عالم است به احوال كافران.ابو هريره روايت كرد كه رسول -صلّى اللّٰه عليه و آله و سلّم-گفت:هيچ‌كس از شما نباشد كه [٦]تمنّاى مرگ كند اگر نيكوكار باشد و اگر بدكار،براى آن‌كه اگر نيكوكار باشد بود كه آن چيز زيادت كند،و اگر بدكردار باشد بود كه از آن توبه كند.

آنگه گفت كه:اين جهودان جز ازآن‌كه تمنّاى مرگ نكنند از مرگ گريزانند،اى محمّد بگوى ايشان را كه:اين مرگ [٧]كه شما از او مى‌گريزيد،او شما را ملاقى خواهد شدن،يعنى مقاربه خواهد بودن شما را به او.و«فا»براى آن آورد كه كلام متضمّن است به معنى شرط و جزا،كأنّه قال:سواء فررتم أو لا تفرّوا فَإِنَّهُ مُلاٰقِيكُمْ ،قال زهير:

و من هاب اسباب المنايا ينلنه و لو نال اسباب السّماء بسلّم [٨][٣٩-ر]