روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٣٧٢ - ترجمه

باشد.[گفته‌اند] [١]:اگر چيزى بودى كه قضا را غلبه كردى،چشم بد بودى.

و متكلّمان در اين خلاف كردند.ابو علىّ الجبّائىّ و ابو القاسم البلخىّ اين را انكار كردند و گفتند:اين را اصلى نيست،و رمّانيّ گفت:از اين امتناع نيست براى آن‌كه اجماع مفسّران است بر اين،و ميان عقلا و مسلمانان معروف و مجرّب است،و سيّد-رحمة اللّٰه عليه-روا مى‌دارد،و آنان كه روا نمى‌دارند گفتند [٢]:تفسير آيت آن است كه به نظر عداوت در تو مى‌نگرند.

قوله: لَمّٰا سَمِعُوا الذِّكْرَ ،چون قرآن مى‌شنوند،مى‌گويند:ما افصحه،و ما رأينا مثله،تا به چشم اصابت كنند او [٣]را،و چون از دل و اعتقاد خود خبر دهند گويند:ديوانه است،و اين كلام [٤]ديوانگان است.

وَ مٰا هُوَ إِلاّٰ ذِكْرٌ لِلْعٰالَمِينَ ،و نيست اين قرآن الّا يادگار و ياددهندۀ [٥]جهانيان،و گفتند:«ذكر»اى شرف للعالمين،كقوله: وَ إِنَّهُ لَذِكْرٌ لَكَ وَ لِقَوْمِكَ [٦].