وَ أَنّٰا كُنّٰا نَقْعُدُ مِنْهٰا ،أى من[السّماء] [١]. مَقٰاعِدَ لِلسَّمْعِ ،أى لسماع [٢]كلام الملائكة،براى آن تا سخن فرشتگان شنويم،و غرض ايشان از اين آن بود تا ايهام افگندندى جماعتى را كه ما غيب دانيم.چون بشنيدندى كه فلان چيز خواهد بودن،بيامدندى و خبر دادندى[و] [٣]چون به مخبر [٤]موافق آمدى خبر را از آن كسان پنداشتندى كه ايشان غيب مى‌دانند. فَمَنْ يَسْتَمِعِ الْآنَ يَجِدْ لَهُ [شِهٰاباً رَصَداً] [٥]،ضمير راجع است با لفظ«من» [٦].و شهاب نام ستاره است و پارۀ آتش[را هم شهاب گويند فى قوله: أَوْ آتِيكُمْ بِشِهٰابٍ قَبَسٍ [٧]،و نام آن ستاره كه به‌مانند آتش] [٨]در هوا كشيده مى‌شود چون تير. رَصَداً [أى مرصدا] [٩]معدّا كالرّصد الّذي على الطّريق للقافلة،به‌مانند با آنكه [١٠]به سر راه باشد مترصّد و منتظر.

آنگه خبر مى‌دهند [١١]از خويشتن به نفى علم غيب مى‌گويند [١٢]: وَ أَنّٰا لاٰ نَدْرِي ،ما نمى‌دانيم كه به اهل زمين خداى تعالى چه مى‌خواهد شرّ و بلا و نكبت و بيمارى و تنگى و درويشى،و يا خلاف آن،رشد و صلاح و تن‌درستى و فراخى و تنگ دستى [١٣]و توانگرى.

وَ أَنّٰا مِنَّا الصّٰالِحُونَ وَ مِنّٰا دُونَ ذٰلِكَ ،آنگه مى‌گويند:در ميان ما همچنان باشد كه در ميان شما كه انسانيد،از ما بهرى صالحان و نيك مردان باشند و بهرى فروتر از ايشان باشند در صلاح. كُنّٰا طَرٰائِقَ قِدَداً ،أى أهواء مختلفة و فرقا

(٩-٨-٥-٣-١)) .اساس:ندارد،با توجّه به آد و ديگر نسخه بدلها افزوده شد.