از مكّه به مدينه،ايشان مهر او بدادندى و زن را بازگرفتندى.امّا كافران بر[اين] [١]كار نكردند،[و] [٢]چون زنى از مسلمانان بر [٣]ايشان شدى و مرتد شدى [٤]مهر او ندادندى با مؤمنان،خداى تعالى اين آيت فرستاد: وَ إِنْ فٰاتَكُمْ شَيْءٌ مِنْ أَزْوٰاجِكُمْ إِلَى الْكُفّٰارِ ،گفت:اگر فايت شود [٥]شما را چيزى از زنان شما به كافران،يعنى زنانتان كه بروند[٣٣-پ]مهر بازندهند.[فعاقبتم] [٦]،قرائت عامّه [٧]به«الف»[است] [٨]و در شاذّ ابراهيم و حميد و أعرج خواندند:«فعقّبتم» و فعّل و فاعل به يك معنى بسيار آمده است،قال اللّٰه تعالى: [فَقٰالُوا رَبَّنٰا بٰاعِدْ بَيْنَ أَسْفٰارِنٰا [٩]] [١٠]و«بعّد»[نيز] [١١]خواندند:و مجاهد خواند:«فاعقبتم» أى صرتم ذوى عاقبة،و زهرىّ خواند:«فعقبتم»على وزن فعلتم خفيفة العين، و مسروق خواند:«فعقبتم»به كسر«قاف»[و] [١٢]گفت:معنى او آن است كه«فغنمتم» [١٣]،و [اين‌همه] [١٤]لغات است به يك معنى،يقال:عاقبت و عقب و عقّب و أعقب و تعقّب و اعتقب و تعاقب اذا غنم،و«عقبى»نامى است غنيمت را.

آنگه در معنى او خلاف كردند،گفتند: فَعٰاقَبْتُمْ ،يعنى عقوبت كنيد كافران را به جهاد و قتال،و گفتند:عقّبتم،غزاى كنيد پس از غزاى،و گفتند:

خداوند عاقبت شويد،يعنى دست يابيد بر ايشان.و گفتند:اگر [١٥]خداوند عقبى شويد كه غنيمت است،و اين قول قريب‌تر است براى آن‌كه به معنى آيت لا يقتر

(١٤-١٢-١١-١٠-٨-٦-٢-١)) .اساس:ندارد،با توجّه به آد و ديگر نسخه بدلها افزوده شد.