روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٣٥ - ترجمه

حلّه [١]عذابى سخت بود در قيامت.و اگر از وجه حلال طلب كرده باشد و به حلال قناعت كرده باشد و از آن تعدّى نكرده باشد به حرام،نه در جمعش نه در انفاقش از رضاى خداى تعالى در گذشته نباشد [٢]،او را از خداى تعالى آمرزش باشد و خشنودى.آنگه[گفت] [٣]:بر جمله دان [٤]كه زندگانى دنيا هيچ نيست الّا غرور و سراى فريفتن.

سٰابِقُوا ،آنگه گفت براى تحريض مكلّفان بر طلب مغفرت و رضاى خداى:مسابقت كنيد و بشتابيد به آمرزش خداى تعالى به افعالى [٥]از توبه و طاعات كه شما را به آمرزش رساند و جنّت و بهشتى كه عرض او چندان است كه عرض و پهناى آسمانها و زمين،[يعنى] [٦]چون عرض او چندين باشد،طول او بنگر تا چند باشد.

در خبر است كه:روزى [٧]جبرئيل-عليه السّلام-خواست تا طول بهشت بداند،چند هزار سال مى‌پريد،بماند.از خداى تعالى [٨]قوّت خواست.خداى تعالى قوّتش زيادت كرد.مدّتى ديگر مى‌پريد تا چند بار مدد خواست و خداى تعالى او را قوّت داد [٩]،گفت:بار خدايا بيشتر گذشته‌ام [١٠]يا بيشتر مانده؟حورى از خيمه آواز داد كه [١١]:يا روح اللّٰه،چرا خويشتن را مى‌رنجانى؟چندين هزار سال است كه [١٢]مى‌پرى،هنوز از ملك من بيرون نشدى.جبرئيل گفت:تو كيستى؟ گفت:من حورى‌ام از حوريان كه مؤمنى را باشم از مؤمنان.