روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١١٦ - ترجمه

عبد الرّحمن بن[ابى] [١]ليلى روايت كرد از حضرت اميرالمؤمنين علىّ بن ابى طالب-صلوات اللّٰه و سلامه عليه [٢]-كه گفت:من و فاطمه و عبّاس و زيد بن حارثه به ديدن [٣]رسول شديم و گفتيم:يا رسول‌اللّٰه،اگر حقّ ما از خمس در دست ما كنى در حيات خود تا كس با ما منازعت نكند از پس تو در آن.

رسول-صلّى اللّٰه عليه و آله و سلّم-چنان كرد كه ما التماس كرديم [٤]،در عهد ابو بكر در دست من بود و در عهد عمر همچنين [٥].چون آخر عهد عمر بود،مالى بسيار آوردند،او حقّ ما بيرون كرد ازآنجا،من گفتم:بنو هاشم را اكنون حاجت نيست اگر صرف كنيد [٦]با مصالح مسلمانان و ما را وقت دوم عوض دهى روا باشد.[گفت:روا باشد] [٧]،همچنان كرد.عبّاس گفت:نبايد كردن [٨]كه ترسم اين حقّ ما با ما ندهند پس از اين،و او مردى داهى بود همچنان افتاد كه [٩]او گفت.

و يك روايت ديگر از او آن است كه:در آخر عهد عمر،مالى بسيار آوردند از فارس [١٠]و سوس و اهواز،عمر گفت:اگر شما كه بنو هاشميد حقّى كه شما راست بر سبيل قرض به من دهيد تا [١١]در مصالح مسلمانان و حوائج ايشان صرف كنم،چون مالى آرند عوض بازدهم.من گفتم:روا باشد.عمر را وفات آمد [١٢]پيش ازآن‌كه مال رسيد [١٣]و آن قرض ناگزارده ماند،و اين اخبار و مانند اين اصحاب شافعى آوردند براى حجّت بر ابو حنيفه.