ذو النّون گفت[توبه را] [٤]سه علامت است:قلّة الكلام و قلّة الطّعام و قلّة المنام،اندك گويد،و اندك خورد،و اندك خوابد.شقيق گفت:آن باشد كه خداوندش خويشتن [٥]را ملامت بسيار كند و از پشيمانى خالى نشود تا از آفات گناه به سلامت برهد.سرىّ سقطى گفت:توبۀ نصوح آن بود كه توبه كند و مردمان را با توبه خواند،تا چنان كه او از عذاب رهد ايشان نيز برهند،چه شرط مسلمانى آن است كه به مسلمانان [٦]آن خواهى كه به خود خواهى.جنيد گفت:

آن باشد كه گناه فراموش كند،براى آن‌كه هركه توبۀ او نصوح بود هرچه جز خداست [٧]فراموش كند.

ابو الأديان گفت:آن باشد كه خداوند[ش] [٨]را دمعى بود سفوح [٩]و تنى باشد او را از [١٠]معاصى جموح تا توبۀ او را توان نام نهادن نصوح.فتح موصلى گفت علامات توبۀ نصوح سه چيز است:مخالفة الهواء و كثرة البكاء و مكابدة الجوع و الظّماء.

عَسىٰ رَبُّكُمْ أَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّئٰاتِكُمْ ،تا همانا خداى تعالى گناهان شما مكفّر كند،و آن [١١]توبه كفّارۀ گناهان شما باشد،و اصل تكفير تغطيه [١٢]باشد، يعنى گناها[نتا] [١٣]ن بيامرزد،و بيان كرديم كه تكفير و احباط باطل است و انّما گناه خداى آمرزد عند توبه[به] [١٤]تفضّل [١٥].

(١٤-١٣-٨-٤-١)) .اساس:ندارد،با توجه به آد و ديگر نسخه بدلها افزوده شد.