انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٣ - راه جلب محبّت خدا و مردم

دلبستگى شديد به دنيا واقعاً باعث رنج و تَعَب است. خواب را بر انسان حرام مى‌كند. بسا كسانى كه چون شب به خانه مى‌آيند تمام مسائلى را كه در روز در بازار بوده و معاملاتى را كه انجام داده‌اند در مقابل فكرشان رژه مى‌رود. اگر خوب بوده از خوشحالى خوابشان نمى‌بَرد و اگر بد بوده از اندوه. بايد با قرص خواب‌آور بخوابند. روحشان در عذاب است. امّا كسى كه به دنيا بى‌اعتناست، بدن و روحش در آسايش است. دستورهاى الهى چيزى نيست كه فقط به درد آخرت بخورد و ثواب و عقاب آنها در آنجا ظاهر شود. اگر- پناه بر خدا- آخرتى هم نبود، اجراى اين دستورها براى زندگى دنيا، براى سلامت جسم و روح و آرامش فكر لازم بود. مى‌گويند بر اثر پيشرفت طب تعداد بيماران جسمى كم شده، ولى تعداد بيماران روحى هر روز زيادتر مى‌شود و شايد زمانى برسد كه دنيا به قول ما دارالمجانين بزرگى شود و در تمام روى زمين كسى را كه داراى اعصاب سالم و خالى از هرگونه بيمارى روحى باشد پيدا نكنيم. اين بيمارى روانى روزافزون، به عوامل زيادى بستگى دارد. دلبستگى شديد انسان به دنيا باعث مى‌شود كه دائم روحش در عذاب باشد. واقعاً اگر ما در مسائل زندگى مادّى به آيه « «لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى‌ مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَيكُمْ»؛ اين به‌خاطر آن است كه براى آنچه از دست داده‌ايد تأسّف نخوريد و به آنچه به شما داده است دلبسته و شادمان نباشيد». [١] ايمان داشته باشيم و بدان عمل كنيم خيلى راحت هستيم. چيزى كه از دست رفت چرا غصّه بخوريد؟ و چيزى هم كه داريد زياد به آن نچسبيد كه اگر گرفتند فريادتان بلند شود. اين آيه نسخه سلامت روح و جسم را در اين دو جمله خلاصه و معنا كرده است.

اهل ايمان زندگى دنيايى‌شان هم بهتر است، چون پول و ثروت سلامتى نمى‌آورد، مقام دليل بر خوشبختى نيست. كسانى‌اند كه همه چيز مادّى دارند،

[١]. سوره حديد، آيه ٢٣.