انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٩ - حسد در روايات اسلامى

١. حسود تمام يا بيشتر نيروهاى بدنى و فكرى خود را كه بايد در راه پيشبرد اهداف اجتماعى به كار ببَرد در مسير نابودى و ويرانى صرف مى‌كند، ازاين‌رو هم سرمايه‌هاى وجودى خود را از بين برده و هم سرمايه‌هاى اجتماعى را.

٢. حسد انگيزه بخشى از جنايات دنياست و اگر عوامل و علل اصلى قتل‌ها، دزدى‌ها، تجاوزها و مانند آن را بررسى كنيم، خواهيم ديد كه عامل بسيارى از آنها حسد است. شايد به همين علّت آن را به شراره‌اى از آتش تشبيه كرده‌اند كه مى‌تواند موجوديّت حسود يا جامعه‌اى را كه در آن زندگى مى‌كند به خطر اندازد.

يكى از دانشمندان مى‌گويد: حسد و بدخواهى از خطرناك‌ترين صفات است و بايد آن را به‌منزله وحشى‌ترين دشمنان سعادت تلقّى كرد و در دفع آن كوشيد.

جوامعى كه جمعيّت آن را حسودان و تنگ‌نظران تشكيل مى‌دهد جوامعى عقب‌افتاده‌اند، زيرا حسود هميشه مى‌كوشد تا ديگران را به عقب بكشد و اين درست برخلاف روح تكامل و ترقّى است.

٣. از همه اينها گذشته، حسد آثار نامطلوبى بر جسم و سلامت انسان مى‌گذارد و حسودان معمولًا رنجور و از نظر اعصاب و دستگاه‌هاى مختلف بدن غالباً ناراحت و بيمارند، زيرا امروز اين حقيقت مسلّم شده است كه بيمارى‌هاى جسمانى در بسيارى از موارد عامل روانى دارند و در طبّ امروز بحث‌هاى مشروحى زير عنوان بيمارى‌هاى «روان‌تنى» به وجود آمده است كه به اين بخش از بيمارى‌ها اختصاص دارد.

جالب اينكه در روايات پيشوايان اسلام روى اين موضوع تكيه شده است. در روايتى على عليه السلام فرمود:

«صِحَّةُالجَسَدِ مِن قِلَّةِالحَسَد

؛ تندرستى از كمى حسد است». [١] و در حديث ديگر فرمود:

«العَجَبُ لِغِفلَةِ الحُسّادِ عَن سَلامَةِ الاجسادِ

؛ عجيب است كه حسودان از سلامت جسم خود به‌كلّى غافلند». [٢]

[١]. بحارالانوار، ج ٧٣، ص ٢٥٦.

[٢]. همان.