انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٩ - بيدارى و آمادگى

حضرت بر حكومت انگشت نهاد، زيرا اساس صلاح و فساد حكومت است.

دو واجب است كه اگر اقامه شوند تمام فرايض برپا مى‌شوند. در روايت دارد كه امر به‌معروف و نهى از منكر نسبت به فرايض ديگر، مانند نسبت درياى موّاج است به دهان.

نكته آخر اينكه براى مقابله با مفاسد چه كنيم؟

پيامبر صلى الله عليه و آله دو سلاح پيش نهاد:

ايمان: مهم‌ترين سلاح بُرنده، ايمان است.

استقامت: انسان وقتى عصبانى مى‌شود و عزم خود را بر انجام دادن كارى جزم مى‌كند دندان‌هايش را بر هم مى‌فشارد. وقتى زياد بفشرد دندان‌هاى عقب روى هم مى‌آيند. عبارت

«عَضُّوا عَلَيهِ بِالنَّواجِذِ»

اشاره به تصميم قاطع است كه عامل پيشرفت در همه كارهاست. مراد اين است كه به دنبال ايمان، دومين سلاح استقامت است، يعنى با سستى و تنبلى و كم‌كار كردن هيچ‌كس به جايى نمى‌رسد.

براى اينكه انسان دچار تنبلى و سستى نشود بايد قبلًا اين صفت را شناخته و به نتيجه‌اش آگاهى پيدا كند.

حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله در اين باره مى‌فرمايد:

لِلكَسلانِ ثَلاثُ عَلاماتٍ: يَتَوانى‌ حَتّى‌ يُفَرّطَ وَ يُفَرّطُ حَتّى‌ يُضَيّعَ وَ يُضَيّعُ حتّى‌ يَأثِمَ‌

: «كسل و تنبل سه نشانه دارد: سستى مى‌كند تا به تنبلى و كوتاهى منجر شود، تفريط مى‌كند تا تضييع كند و تضييع مى‌كند تا گناه كند».

اگر در حالات مردان پيروز و برجسته عالم بنگريم، از جمله صفات بارز آنها جدّى بودن در رفتار و كردار و ترك سستى و تنبلى است. حتّى پيامبران با اينكه از تأييدات الهى برخوردار بودند، پشتكار عجيبى داشتند، مخصوصاً وقتى انسان در حالات رسول اكرم صلى الله عليه و آله و جدّيت آن جناب از جمله در مسأله مهاجرت از مكّه به مدينه دقّت مى‌كند مى‌بيند با آنكه حضرت مى‌توانست با بُراق و بُرقع كه در شب معراج از آنها استفاده كرد از مكّه هجرت كند، يا طىّ‌الارض كند، ولى با پاى پياده‌